{ Iris Jardin: Primer Amor *

Notice;

1. เน้นตัวหนาๆว่า ก่อนอ่านเอนทรี่นี้ แนะนำให้อ่าน Side Story ภาพวาด ก่อนค่ะ เพราะเอนทรี่นั้น มีเหตุปัจจัยและที่มาที่ไป (ถ้าไม่อ่านเดี๋ยวเหวอซะก่อนนะเอ้อ ~)
2. ติดตามอ่านเรื่องราว ทั้งหมดได้ที่
x { Rum. เรียนรู้
x { Iris. ไปทำประกันซะ
x { Iris. สู่ความืด
x { Iris. ความสุขที่ทอดทิ้ง ( มีการปรับแก้สถานการณ์ควรอ่าน)
x { Iris. ความรู้สึกทะเลาะกัน ( ปรับคาแรกเตอร์ต้นน้ำแล้วค่ะ)
3. เหตุทั้งหมดข้างต้นเกิดหลัง การเจอกันระหว่างไอริสและครูเอม ( ตามอ่านได้ที่บล็อกครูเอมนะจ๊ะ)
4. แก้บทต้นน้ำ เอนทรี่ที่แล้วเรียบร้อยแล้วค่า

ยามบ่ายของอีกวัน ...
ที่ผม เดินซื้ออาหารกลางวันใส่กล่อง ไว้ไปกินกับไอริสที่ห้องพยาบาล
เมื่อมาโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว เธอยังคงยืนยันว่าจะนอนอยู่ที่นั้น
ในคาบที่เธอไม่อยากเรียน ด้วยเหตุผลที่เธอบอกครูไปว่าเธอยังป่วยอยู่
แต่เมื่อผม จะมาอยู่เป็นเพื่อน เธอกลับบอกว่า

‘ฉันสบายดี อยากนอนพักผ่อน ง่วง อย่ากวน’

เจ๋งมั้ยล่ะ แน่นอน ผมว่าเธอป่วยทางใจ แต่ผมยังยืนยันจะไปกวนเธอเสมอล่ะ
ผมรู้ว่าเธอ มีอะไรบางอย่างที่จะตีตัวออกห่างผม
นับตั้งแต่วันนี้ ผมต้องเข้าใจเธอ ให้ได้
เหตุการณ์เมื่อวานมันเหมือนกับฝันร้ายที่ฝังอยู่ในหัวผม อย่างเจ็บปวด

ไอริส นั่งเงียบๆอยู่ในห้องพยาบาล

ฉันซื้อ ข้าวกล่อง มากินน่ะ  มีมักกะโรนีผัดหมู กับสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมา
เลือกเอาจะเอาแบบไหน..

ฉันไม่หิว ... อยากกินไปกินที่อื่นคนเดี่ยวเซ้ !!!

ดี ... งั้นฉันกินให้หมดเลยนะ กินที่นี่ละ

ก็ห้องพยานี่ ไม่ใช่ของเธอคนเดียวนี่

อาการนิ่งเงียบ ไม่สะทกสะท้านของเธอมันทำให้ผมหงุดหงิด
เพราะเธอทำอย่างกับ ผมไม่ได้อยู่ในห้องนี้
ต้อทำอะไรซักอย่าง

ฉันปล่อยเวลาให้ไหลไปอย่างช้าๆ
รอจนกว่านายนั่นจะกินอาหารเสร็จอย่างเงียบๆ
 จู่ๆนายนั่นก็มาคุยกวนกับฉัน

เธอรู้มั้ย ว่าทำไมว่าเส้นอะไรที่กินแล้วนุ่มที่สุด

.....

ก็เส้นสปาเก็ตตี้ไง ... เพราะอะไรรู้มั้ย
เพราะ เส้นมันไปทำสปา กลายเป็น... สปาเก็ตตี้ !!!

ผมรู้อยู่แล้ว วาผมเล่นมุกไปยังไงเธอก็ไม่มีวันขำ
แต่อย่างน้อย ให้เธอรู้สึกรำคาญกับมุกผม เหมือนวันก่อนๆก็ดี

อย่างน้อย.... เธอก็รู้สึกบางอย่างกับผม

เลิกทำเหมือนวันเก่าๆซักทีเถอะ
....ฉันไม่อยาก... จะเป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
ไม่อยากจะเจ็บปวดงี่เง่าแบบนั้น

ฉันลุกออกจากเตียง เพื่อหลบหน้านายนั่นไปห้องอื่นอย่างระมัดระวัง
เพราะขายังคงเจ็บอยู่

ไอริสเธอจะไปไหนน่ะ

แกอยากนั่งอยู่ในนี้ก็เชิญตามสบาย ...ฉันไปล่ะ

แต่ ขาเธอยังเจ็บอยู่นะ

ช่างฉัน !!!! บอกให้ปล่อยไงเล่า !!!!

เธอผลักผมเต็มแรง จนขาเธอไปสะดุ้งตกข้างเตียง
ล้มลงกับพื้น ...ผมเดินไปพยุงเธอขึ้นมา

ความเจ็บลงไปอยู่ที่ขา
ในขณะที่กัดริมฝีปาก ไม่ร้องให้ใครได้ยินซักแอะ
แม้จะเจ็บ จนน้ำตาแทบไหลก็ตาม

ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ แบบนั้นหรอกนะ

เลิกดื้อ แบบนั้นซักทีเถอะน่า

ฉันบอกให้ออกไปไงเล่า ก็บอกแล้วไงว่าหายแล้วไม่เข้าใจรึไง

ตุบ ! แล้วเธอก็ใช้ขาข้างที่ พันผ้าไว้เตะผมเข้าอย่างจัง
ตามด้วยเสียงร้องโอดครวญ ยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่

ผู้หญิงอะไรเนี่ย ...

ในที่สุด .. เธอก็ยอมนั่งลงข้างเตียง
ผมแกะผ้าพันแผลออก แล้วไปหายามาทา ...

คุณต้นน้ำคะ

เสียงหนึ่งเรียกผม ด้วยความประหลาดใจ
ผมหันไปมองตามสุดเสียง ... แล้วก็ทำให้ผมสะดุ้งเฮือกใหญ่

ป้าจันทร์ .. ที่ทำหน้าดุดันมาทางผม
ป้าคงรู้เรื่องราวๆ ทั้งหมดแล้วสินะ ... งานนี้ ผมคงโดนยับ

ป้ามารับคุณหนูกลับบ้านน่ะค่ะ
ส่วนเรื่องของคุณ ... เราคงต้องคุยกันยาวแน่...ไม่วันใดก็วันนึง

ป้าจันทร์เข้ามาพยุงไอริสออกไปจากที่นั่น

แล้วเจอกันนะคะ คุณต้นน้ำ

เสียงของป้า ดูเย็นยะเยือก นิ่ง ราวกับทะเล
ที่เงียบสงบก่อนที่จะเกิดพายุรุนแรง...

ผมรีบวิ่งตามออกไปทันที ...
แต่สิ่งที่ผมเจอ... คือป้าอัง ที่ยืนยิ้มอยู่ หน้าห้อง ...
ผมรู้สึกละอายใจ ... จากเรื่องทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ผม ละทิ้งไอริสไว้เมื่อวาน
ทั้งเรื่องที่ผม กับไอริส ที่เจ็บในไว้นี้ ..

ผมขอโทษครับ...ผม... ผิดเอง
สมควรให้ป้าจันทร์ ทำโทษ

ไม่ใช่ความผิดของคุณต้นน้ำหรอกค่ะ ..
แล้วป้าก็จะไม่ให้ ป้าจันทร์ ทำโทษคุณต้นน้ำด้วย ..
กลับต้องขอบคุณ เสียมากกว่า ...

ขอบคุณ ..
คำพูดของป้าอัง ทำให้ผมหยุดชะงักด้วยความงง

ขอบคุณ ที่อยู่เป็นเพื่อนคุณหนู ยังไงล่ะคะ
แม้ว่า จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม

ผมปล่อยเธอเอง ...

คงเป็นเพราะ คุณต้นน้ำ ไม่ใช่คุณเค ละมั้งคะ
เพราะถ้าเป็น คุณเค ... คงจะไม่ปล่อยให้คุณหนูอยู่ในสภาพนั้นแน่ๆ

อย่างกับถูกหอกแหลมทิ้งลงหน้าอก

เพราะถ้าเป็นคุณเคล่ะก็นะ ถ้าทำแบบนั้น คงถูกป้าจันทร์
ทำโทษหนักแน่ๆเลยล่ะค่ะ

แล้วเจอกันวันหลังนะคะ ...

เพราะเป็นคนนอก ... ถึงไม่ได้โดนทำโทษ
ด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม แม้กระทั้งเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องสินะ ...

ผมทรุดลงอยู่ในห้องพยาบาล ...
รู้สึกเหมือนโดนเปรียบกับอีกคน ที่ไม่ตัวตน ...แต่กลับทำให้เจ็บ
จนน้ำตาไหล เลยล่ะ ...

นี่คงเป็นการทำโทษที่ หนักที่สุด ... ยิ่งกว่าโดนตีเสียอีก..
.

อีกด้านหนึ่งที่ป้าจันทร์ กำลังพาไอริสขึ้นรถ หน้าโรงเรียน
หญิงสาวร่างหนึ่ง วิ่งตามไล่หลังมา ...

ป้าคะ ผบ. เอ้ย ไอริส เป็นยังไงบ้างคะ
ค... คือ หนูเป็นเพื่อนของไอริสน่ะค่ะ ช .. ชื่อหยิน ...
เธอแนะนำตัวอย่างเขินๆ ขณะที่อีกฝ่าย มองหน้านิ่ง ..

คุณจะอ้างตัวเองว่า เป็นเพื่อนคุณหนู หรืออะไรก็ตามแต่นะคะ
แต่หลังจากนี้ ... คนภายนอกอย่างคุณ ...
ไม่มีสิทธิ์ เข้ามาค่ะ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม....

F I N -

สรุปฮ่ระ;

- ต้นน้ำ ไปนั่งกินข้าวกลางวันกับไอริสในห้องพยาบาล
- ไอริสทำเหมือนว่า ต้นน้ำไม่มีตัวตน ไม่สนใจ ต้นน้ำเลยหาวิธีมาให้สนใจ
- ห้องพยาบาลกลายเป้นห้องพยาบาท( มิ๊ใช่ละ) ไอริสเริ่มทะเลาะกัน
- ผลักต้นน้ำ ตัวเองดันสะดุ้งล้มเอง ด้วยความที่ข้อเท้าแพลงอยู่แล้วเลยเจ็บ
- ต้นน้ำมาช่วยพยุง แต่ถูกไอริส ใช้ขาข้างที่บาดเจ็บเตะเต็มแรง เพือให้รู้ว่าไม่เป็นไร
- มันโชว์พาวไปไหนวะ
- โง่ว์เตะไปแบบนั้น ก็เจ็บหนักกว่าเดิมสิยะนังลูก
- ขณะที่ต้นน้ำจะแก้ที่พันแผล แล้วหายามาทา ป้าจันทร์มาพอดีและเอาตัวไอริสออกไป
- ต้นน้ำป๊ะกับป้าอังจังๆ (ทีมากับป้าจันทร์ด้วย)
- ต้นน้ำบอกขอโทษ เพราะรู้สึกผิดคิดไปเอง แต่ป้าอัง ปฏิเสธ
- ด้วยเหตุผลที่ว่า ต้นน้ำไม่ใช่คุณเค อีกในนึงคือ ป้าบอกว่าเป็นนัยยะความเปรียบเทียบราวๆ ถ้าคุณเค คงไม่ทำแบบนี้หรอก ต้นน้ำเป็นคนนอกถึงทำแบบนี้ได้โดยไม่ถูกลงโทษ ให้ฟิลประชดประชันด้วย
- อีกนัยยะ นึงคือ ที่ไอริส ไม่โกรธ ไม่งอลต้นน้ำ เป็นเพราะว่า ต้นน้ำยังไม่มีความสำคัญมากพอเท่าคุณเคถึงเห็นตัวตน (ที่ชั่วๆ และเอาแต่ใจ) ของไอริสได้
- ต้นน้ำเครียด ต้นน้ำร้องไห้ ปล่อยมุกไม่ออก
- ตัดฉากมาที่ฝ่ายหยิน คราวนี้ เจอะกับจันทร์ตัวเป็นๆแล้ว
- ต่อให้หยินอ้างตัวว่าเป็นเพื่อน อยากไปหาไอริสด้วยความเป็นห่วงก็ตาม
- แต่ก็ถูกป้าจันทร์ ปฏิเสธ บอกกลับว่าหยินเป็นคนนอก ต่อให้เป็นเพื่อน คอนอกก็คือคนนอก ความหายป้าแกว่างั้น

- เอนทรี่นี้กัดใจ ให้ต้นน้ำกับไอริส ถอยห่างกันระยะนึง (เพื่อทีจะเข้าหากันและเข้าใจกันมากขึ้นกว่าเดิมในอนาคต กระชับความสัมพันธ์ในเทอมหน้าล่ะค่ะ)
- เล่นไป ก็สงสารไป เอาน่าลูก เพื่ออนาคต
- เอนทรี่ จบ เทอมหนึ่งที่ ต้นน้ำกับไอริส แยกกันระยะนึงนะจ๊ะ
- พรุ่งนี้จะมาเช๊คคำผิด ตอนนี้ตาลายมาก ถึงมากที่สุด
- ไว้พรุ่งนี้จะไล่อ่านชาวบ้านละ

คุณแม่ต้นน้ำค๋า เช๊คคาแรคเตอร์ ให้เค้าหน่อย ไว้จะ ems ไปหานะจ๊ะ